Malarz francuski ; jeden z twórców i najbardziej konsekwentny przedstawiciel impresjonizmu. W początkowym okresie twórczości uległ wpływom E. Boudina, G. Courbeta (Kamilla 1866) i J.F. Bazille'a (Kobiety w ogrodzie 1867). Na ukształtowanie jego malarstwa wywarły też wpływ: szkoła barbizońska, plenery w lasach Fontainebleau i okolicach Paryża z C. Pissarrem, A. Renoirem i A. Sisleyem, oraz nad morzem z J.B. Jongkindem, a także podróż do Londynu (1870), gdzie zetknięcie się z malarstwem J. Constable'a, a zwł. W. Turnera, ustaliło kierunek twórczości Moneta. Po 1870 malował obrazy używając gł. czystych, jasnych barw i stosując szkicową technikę, pozwalającą na oddanie wibracji i refleksów światła oraz uzależnionej od niego zmienności barw w pejzażach (gł. z doliny Sekwany, Argenteuil, Vétheuil, Giverny, ale również dworzec Saint-Lazare w Paryżu), stanowiących odtąd wyłączny temat jego malarstwa (Impresja - wschód słońca 1872); po 1890 powstały słynne serie, w których Monet ukazuje ten sam motyw, zmieniający się w zależności od oświetlenia w różnych porach dnia, roku, warunkach atmosferycznych (Stogi 1890-91, Topole 1891-92, Katedra w Rouen 1892-94, widoki Londynu 1899-1904 i Wenecji 1908, Nenufary od 1905), malowane drobnymi plamkami zacierającymi kontury i kształty przedmiotów, wypełnione jasnymi, roztapiającymi się w świetle barwami.

Nowa encyklopedia powszechna PWN