Delacroix Eugene malarz francuski,
główny przedstawiciel romantyzmu w sztuce europejskiej; uczeń P. Guérina
w paryskiej École des Beaux-Arts; studiował dzieła mal. w Luwrze, zwł.
P.P. Rubensa i Veronesego. Podróż do W. Brytanii (1825) i zapoznanie się
z dziełami J. Constable'a, W. Turnera i R.P. Bonningtona były dopełnieniem
studiów Delacroix i pozwoliły mu odkryć wartość koloru oraz dały większą
swobodę techniki mal., a także rozbudziły zainteresowanie akwarelą. Duży
wpływ wywarła nań też lektura dzieł Dantego, W. Szekspira, J.W. Goethego,
G. Byrona i W. Scotta. Kolejne etapy twórczości Delacroix wyznaczają takie
obrazy, jak: Barka Dantego (1822), Masakra na Chios (1824), Śmierć Sardanapala
(1827), Wolność wiodąca lud na barykady (1830), w których zostały zawarte
zasadnicze elementy programu romantyzmu, zwalczanego przez klasyków, gł.
J.A.D. Ingresa i środowisko akademickie. Na miejsce obowiązujących dotąd
klasycystycznych konwencji mal. wprowadzał bogactwo poetyckiej wyobraźni,
patos, dramatyzm, dynamikę kompozycji, swobodną grę barw i światła, świeżość
i swobodę materii mal. Odbyta 1832 podróż do Algierii i Maroka dostarczyła
Delacroix nowych tematów i wrażeń kolorystycznych; powstały wówczas m.in.
takie obrazy, jak Kobiety algierskie (1834), Szaleńcy z Tangeru (1838),
Wesele żydowskie w Maroku (1841), zapoczątkowując modę na orientalizm.
Delacroix malował też obrazy o tematyce hist., rel., portrety (Autoportret
1827, Portret Chopina 1838), pejzaże i sceny egzotycznych polowań. Był
twórcą malowideł ściennych, wykonanych na zamówienie rządu w Paryżu, m.in.
w Pałacu Burbońskim (1838-47), Luwrze (1849-51); zajmował się też litografią
(m.in. ilustracje do Fausta Goethego i Hamleta Szekspira). Autor artykułów
z dziedziny krytyki artyst., m.in. w Revue de Deux Mondes; od 1822 prowadził
dziennik (Dzienniki 1893-95, wyd. pol. cz. 1-2 1968), zawierający oprócz
informacji biograficznych jego wypowiedzi estetyczne. Malarstwo Delacroix
wywarło istotny wpływ na sztukę XIX w.
Delacroix Eugene malarz francuski,
główny przedstawiciel romantyzmu w sztuce europejskiej; uczeń P. Guérina
w paryskiej École des Beaux-Arts; studiował dzieła mal. w Luwrze, zwł.
P.P. Rubensa i Veronesego. Podróż do W. Brytanii (1825) i zapoznanie się
z dziełami J. Constable'a, W. Turnera i R.P. Bonningtona były dopełnieniem
studiów Delacroix i pozwoliły mu odkryć wartość koloru oraz dały większą
swobodę techniki mal., a także rozbudziły zainteresowanie akwarelą. Duży
wpływ wywarła nań też lektura dzieł Dantego, W. Szekspira, J.W. Goethego,
G. Byrona i W. Scotta. Kolejne etapy twórczości Delacroix wyznaczają takie
obrazy, jak: Barka Dantego (1822), Masakra na Chios (1824), Śmierć Sardanapala
(1827), Wolność wiodąca lud na barykady (1830), w których zostały zawarte
zasadnicze elementy programu romantyzmu, zwalczanego przez klasyków, gł.
J.A.D. Ingresa i środowisko akademickie. Na miejsce obowiązujących dotąd
klasycystycznych konwencji mal. wprowadzał bogactwo poetyckiej wyobraźni,
patos, dramatyzm, dynamikę kompozycji, swobodną grę barw i światła, świeżość
i swobodę materii mal. Odbyta 1832 podróż do Algierii i Maroka dostarczyła
Delacroix nowych tematów i wrażeń kolorystycznych; powstały wówczas m.in.
takie obrazy, jak Kobiety algierskie (1834), Szaleńcy z Tangeru (1838),
Wesele żydowskie w Maroku (1841), zapoczątkowując modę na orientalizm.
Delacroix malował też obrazy o tematyce hist., rel., portrety (Autoportret
1827, Portret Chopina 1838), pejzaże i sceny egzotycznych polowań. Był
twórcą malowideł ściennych, wykonanych na zamówienie rządu w Paryżu, m.in.
w Pałacu Burbońskim (1838-47), Luwrze (1849-51); zajmował się też litografią
(m.in. ilustracje do Fausta Goethego i Hamleta Szekspira). Autor artykułów
z dziedziny krytyki artyst., m.in. w Revue de Deux Mondes; od 1822 prowadził
dziennik (Dzienniki 1893-95, wyd. pol. cz. 1-2 1968), zawierający oprócz
informacji biograficznych jego wypowiedzi estetyczne. Malarstwo Delacroix
wywarło istotny wpływ na sztukę XIX w.