Hiszpański malarz, grafik i teoretyk malarstwa. Po studiach w Madrycie (1921-26) udał się do Paryża, gdzie spotkał P. Picassa A. Bretona- przywódcę ruchu surrealistycznego; wkrótce stał się czołowym przedstawicielem tego kierunku. Współpracował z L. Banuelem nad filmami Pies andaluzyjski i Złoty wiek. Opierając się na teorii psychoanalizy Z. Freuda rozwinął własną metodę twórczą , która nazwał "paranoiczno-krytyczną" ; w celu uzyskania atmosfery niezwykłości i fantastyki wykorzystywał wizje senne , halucynacje i przypadkowe zestawienia realnych przedmiotów, przedstawiając je w sugestywny i naturalistyczny sposób, przez umiejętne łączenie elementów formalnych z wirtuozerią techn., dzięki czemu uzyskiwał efekty plastyczne graniczące z iluzjonizmem Miękkie zegary, Trwałość pamięci, Płonaca żyrafa, Przeczucie wojny domowej. W wielu obrazach Daliego są widoczne wpływy surrealistów, a także reminiscencje twórczości np. Rafaela, Vermeera van Delf.
W 1940-45 przebywał w USA, po powrocie do Hiszpani związał się frankistami, tworząc na ich zamówienie kompozycje rel. Ostatnia wieczerza; zajmował się także grafika książkową , plakatem scenografią. Opublikował autobiografię Laa vie secrete de Salvador Dali i Dziennik geniusza. W 1972 otwarto muzeum w Figueras, jego rodzinnym mieście.

Nowa encyklopedia powszechna PWN